از 24 به پایین

تا همین پارسال برایم خیلی مهم بود که اطرافیانم یادشان باشد من کی به دنیا آمده ام , برایم مهم بود یادشان باشد حداقل از راه دور یک بوس کوچولو برایم بفرستند امسال اما همه چیز فرق کرده انگار فوت کردن یک شمع اضافه توی هرسال بی تاثیر هم نیست . یک سالی که گذشت زیادی بزرگم کرد و زیادی بی توقع ........

مریض شدن مامان و حال خراب بابا و دعواها و حواس پرتی های هرروزش یک طرف و کارهای مالی و حقوقی که حسابی روی گردنم سنگینی میکند یک طرف.... جایی برای من و دل مشغولی های احتمالی ام نیست فعلا ....جایی برای نگرانی درسی و کاری , جایی برای دویدن و جلب رضایت دوست و دشمن و از همه غم انگیز تر اینکه دیگر جایی برای عشق هم نیست ....

با تمام این ها با روی گشاده به 24 سالگی ام سلام کردم و خندیدم و باز هم پیگیرانه امیدوارم که یک روز از خواب بیدار بشم و ببینم پدر و مادرم سالم و سرحال و خوشحال بالای سرم ایستاده اند

همچنان هم امیدوارم دل روزگار به حالم بسوزد و یک روز صبح با خودش بگوید این دختر جوان تر ازینهاست که این همه دردسر را یکهو خالی کنم توی زندگی اش ....

سرنوشت ناهموار من یک کم آرام تر جدی جدی خنده ام دارد فراموشم میشود ....

آدم ها دنباله دارند...