آدم ها دنباله دارند

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا xa0 " شهریار"xa0 ...

تازه یکی دوسال بود که خلاص شده بودیم از مریضی چغر پدرم تازه کم کم داشت یادم میرفت که چقدر اذیت شدیمxa0 و پشت در آی سی یو منتظر بودیم , چقدر راهروهای بیمارستان را بالا پایین کردیم و ساندویچ های مزخرف بوفه بیمارستان را بی اشتها خوردیم که یکهو مامان از توی اتاق صدایم کرد که بیا , توی سینه ام یک چیزی هست که نباید باشد , یک دردی یک غده ای یک نمیدانم چی از خدا بی خبر وقت نشناسی توی سینه ام هست . پشت بندش عمل بود و شیمی درمانی بود و هنوز هم هست جان مطلبم این حرف ها نیست , حرفم آن لحظه هاییست که حس میکن...